Vierde titel: de asielzoeker.
Auteur:
|
Grunberg, Arnon
|
Jaar uitgave:
|
2003
|
Uitgeverij:
|
Nijgh & Van Ditmar
|
Ik heb besloten een feel-good einde te schrijven in plaats van de wandeling van Beck in de Vogel haar kleding:
In paniek rende hij de studio uit. Wat? Een aanslag gepleegd? HIJ?! Beck snelde naar zijn auto en vroeg zich af waar hij dit allemaal aan te danken had. Oh ja, shit: de ruitenwissers deden het niet meer. Dan maar met de trein naar huis, zo snel mogelijk weg van hier!
Beck zat in de trein en kreeg opeens een warm gevoel vanbinnen waar hij enigszins blij van werd. Het voelde bovennatuurlijk, wat voor reden zou er zijn dat hij zich blij voelde op dat moment?
Hij keek naar de mensen die de trein uit gingen en zag er een mollige vrouw tussenlopen. De mollige vrouw keek om, hé, betrapt. Hij probeerde ergens anders naar te kijken maar de mollige vrouw bleef zijn aandacht trekken. Tot hij haar opeens niet meer zag. Vluchtig probeerde hij de vrouw nog te vinden, maar tevergeefs: hij was haar kwijt.
Beck dreigde in slaap te vallen maar werd wakker gehouden door de vrouw naast hem. Haar muziek stond zo hard dat hij letterlijk kon verstaan wat er werd gezongen. Best handig, aangezien hij er over twee haltes al uit moest, maar een beetje asociaal vond hij het wel.
Geërgerd keek hij opzij en zag tot zijn verbazing de mollige vrouw naast hem zitten. Hoe kon dat nou? Was ze er bij de verkeerde halte uitgegaan en vervolgens weer teruggelopen? Wat er dan ook gaande was, dit was zijn kans om tegen haar te praten. Het goede gevoel zei hem ook dat hij tegen haar moest praten en ze spraken. Ongeveer 5 minuten, niet langer dan dat. Hij had wel haar nummer, wat ook al een hele prestatie was voor Beck. Hij was blij, enorm blij. Het was goed zo, zijn vrouw is in vrede gestorven na het doen van een goede daad. En hij zou vluchten, vluchten voor de Nederlandse media die hem beschuldigden van het plegen van de aanslag op Yab Yum. Terug naar Eilat, met zijn nieuwe, mollige vriendin. En gelukkig dat bleef hij, het gevoel in zijn buik was een teken geweest van God. Een teken waardoor Beck wist dat Hij bestond, alles goed zou komen en zijn vrouw rust had. Wat is het leven toch prachtig, niet?
Boeiendste titel: Echt sexy.
Het enige boek dat ik leuk vond om te lezen was “Echt sexy”, van Renate Dorrestijn. Het was een spannend boek dat mij elke keer wist te verbazen met de gebeurtenissen en eigenaardigheden. Ik kon niet stoppen met lezen, iets wat ik, tot grote teleurstelling, bij het lezen van de andere 3 titels zeker niet heb ervaren.
De spanning die ontstond in het door Renate geschreven boek, ontstond naar mijn mening doordat er onlogische, rare dingen gebeurden die mij verbaasden. De hele wereld die achter het zakenleven zit in het boek is zo doortrapt en op winst en succes gericht dat je je echt af gaat vragen hoe het boek af zal lopen.
Echt sexy was op een begrijpelijke manier geschreven, niet 11 woorden achter elkaar geplaatst waarvan je er bij wijze van spreken 7 op moet zoeken in het woordenboek omdat je anders het verhaal niet begrijpt. Het boek leest lekker weg, nog iets wat ik over de andere boeken niet kan zeggen.
Het verhaal van Echt sexy had naar mijn mening niet beter geschreven kunnen worden, ik heb er niets op aan te merken. Wat bij de andere boeken wel het geval is:
Max Havelaar: leest niet erg lekker door, nodigt de lezer hierdoor niet uit om verder te lezen waardoor je je door het boek heen moet worstelen.
De asielzoeker: rommelig of warrig verhaal, het is geen goedlopend verhaal naar mijn mening.
De inborsteling: het verhaal zelf is niet erg boeiend, er zijn vrij weinig spannende momenten wat het een alledaags boek maakt en het dus niet bijzonder maakt.
Deze aspecten (leest goed door, is het een goedlopend verhaal wel/niet, boeiend verhaal met goede (kritische) spanning) zijn volgens mij de belangrijkste zaken die in een boek moeten zitten/naar voren moeten komen en zijn zeker terug te vinden in Echt sexy wat het een goed boek maakt.
Als laatste vind ik Echt sexy een goed boek omdat het aandacht vraagt voor een belangrijk onderwerp: verdwijningen van meisjes. Het gebeurd natuurlijk minder in Europese landen dan in bijvoorbeeld Azië, maar het gebeurd wel! Je zou kunnen zeggen: maar Max Havelaar vraagt ook aandacht voor een belangrijk onderwerp. Mijn antwoord hierop zou zijn: dat klopt! En dat vind ik ook een goed aspect van het boek van Multatuli. Maar het feit dat het boek niet lekker doorleest, maakt Echt sexy een beter boek!
Leeservaring
Ik heb het lezen van de boeken als heel saai ervaren als ik eerlijk ben. Ik heb niet het idee dat ik er iets van leer en vind de verhalen vrij oninteressant. De opdrachten die moesten worden gemaakt waren nou niet echt de opdrachten waarmee je een boek goed verwerkt en ik vraag me bovendien af hoe ik volgend jaar bij mijn mondeling door het teruglezen van de antwoorden op deze opdrachten het verhaal weer goed in mijn hoofd kan krijgen. Ik heb namelijk begrepen dat dit de bedoeling was/is.
Ik vind het jammer dat de opdrachten niet leuker waren, dit had het lezen van de boeken namelijk ook minder vervelend gemaakt. Ik denk dat er niet goed over de opdrachten is nagedacht en dat is ook iets wat ik betreur.
mijn mening kan natuurlijk verschillen van de mening van anderen, daarom 2 links naar professionele recensies!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten