Willempie!

Titel: villa des roses
Auteur: Willem Elsschot

Uitgegeven: 1913

Pagina's: 167

Het boek is in 1913 geschreven, dus ten tijde van het neoclassicisme en de neoromantiek.

Neoclassicisme 
Dit is een stroming die terugkeert naar een vaste vormentaal (strofebouw, metrum) en oorspronkelijkheid in de beeldspraak niet meer als het belangrijkste kenmerk ervan ziet. De dichter mag traditionele vergelijkingen gebruiken, als er maar een persoonlijke overtuiging in zit.

Neoromantiek 
Dit is een reactie op de objectieve weergave van de gewone werkelijkheid voldoet voor deze schrijvers niet meer. Neoromantiek is een stroming in het proza waarin de droom of de verbeelding boven de werkelijk wordt gesteld. De verhalen spelen zich meestal af in een vaag verleden.

In hoeverre is dit werk typerend voor die tijd?
Voor die tijd, dus 1913, was Elsschots duidelijke en zakelijke stijl heel bijzonder. Deze schrijfstijl komt in het hele boek natuurlijk voor, maar dit citaat weergeeft zijn schrijfstijl erg goed (blz.88): "Intussen was het Knidulius aan te zieen dat hij iets overwoog. Opeens wees hij bijna onmerkbaar op een der ledige flessen en keek madame Brulot overvragend aan. Deze antwoordde door zeven vingers op te steken en Knidelius knikte ja." De situatie is heel objectief verteld door de schrijver zonder veel uit te wijken van wat hij wil zeggen; zakelijk dus. Hij past dus niet in de neoromantiek, met zijn objectieve vertelwijze. 

Er is in dit boek wel een beetje een onduidelijk verleden, maar verder heeft dit boek geen kenmerken van de neoromantiek. Het boek hoort eerder bij de stroming positivisme uit 1880, die in de wetenschap alleen uitgaan van objectieve, zintuiglijk waarneembare gegevens.


Plaats in literatuurgeschiedenis
- Wanneer is het werk voor het eerst gepubliceerd
In 1913 is het werk voor het eerst gepubliceerd. Dit boek was Elsschots romandebuut, maar hij kreeg er niet veel erkenning voor, dit kwam pas in de jaren dertig, door publicaties in het tijdschrift Forum.

- Wat weet je van de schrijver
Willem Elsschot (pseudoniem van Alfons Jozef de Ridder) werd op 7 mei 1882 in Antwerpen geboren en hij stierf op 31 mei 1960 in Antwerpen. Hij woonde in Parijs, Rotterdam, Brussel en Antwerpen. In Antwerpen stichtte hij in 1920 een reclamebureau. Na zijn debuutroman Villa des Roses, schreef hij de novelle Een ontgoocheling (1914) en de roman De verlossing (1916). De roman Lijmen verscheen in boekvorm in 1924. In 1932 kwam ELsschot in contact met de mannen van het tijdschrift Forum. Menno ter Braak en vooral Jan Greshoff spoorden Elsschot aan om, na een periode van zeven jaar literair niks gemaakt te hebben, weer aan de slag te gaan. 

ADAM EN EVA IN HUN BLOTE CONT..STANTINOPEL IS EEN MOOIE STAD!

Carry van Bruggen – Eva

Link naar een goede samenvatting:

http://www.scholieren.com/boekverslag/49127

Het boek draait, niet geheel onverwachts, om Eva. Het gaat in dit boek om het vrouwzijn en dat is wat ik in deze blog uit ga werken aan de hand van video’s. Ik wil graag out-of-the-box denken en vind dit een leuke manier om bepaalde dingen uit het boek te bespreken. Ik zal links plaatsen en erbij vertellen wat dit met het boek te maken heeft.

http://www.youtube.com/watch?v=GJGNPrI0mp4

Dit filmpje past bij het boek omdat Eva heel vrouwelijk is en zich zo wil gedragen als van haar verwacht wordt, toch heeft ze kort haar. Wat ervoor zorgt dat bijvoorbeeld haar vriendin/collega Andy vindt dat ze op een jongen lijkt. In de video laat een meisje haar haren afknippen, waardoor ze voor mij op Eva gaat lijken. Het uiterlijk speelt een vrij grote rol in het boek. Je mag er niet te afwijkend uitzien want dan zullen mensen over je gaan praten. Eva heeft toch wel iets eigenwijs in zich en vandaar dat het haar goed bij haar past.

http://www.youtube.com/watch?v=bIf4hxmuwAY

Dit is een grappig filmpje. De jongen zegt “why is everybody afriad to love” en laat een vrouw schrikken door heel hard “love” te schreeuwen. Eva is in het boek niet perse bang voor de liefde, maar begrijpt niet waarom je je heel erg aan iemand zou hechten, het geeft alleen maar verdriet als iemand overlijdt. Het gaat zelfs zo ver dat ze wel verlangd naar sex, maar het niet wil hebben en zich ervoor schaamt. Waarom zou ze iemand zo dichtbij laten komen?

http://www.youtube.com/watch?v=_bdOTUocn5w

Dit liedje gaat over slavernij en het verlangen naar vrijheid. Eva verlangd ook naar vrijheid. Haar leven is natuurlijk niet te vergelijken met het vrijheidsverlangen van een slaaf, maar ik vond het mooi om dit prachtige lied als symbool te gebruiken voor Eva’s verlangen. Andy vindt dat Eva op een jongen lijkt omdat ze kort haar heeft, Ze lijkt op een ideale jongen, want de echte mannen zijn allemaal gemeen. Andy kust eva en hier schrikt Eva van omdat het zondig is. En wat Eva juist zo graag wil is zo rein mogelijk zijn. ondanks dat Eva rein wil zijn wil ze toch ontsnappen aan de maatschappelijke druk die ze voelt. Ze wil niet altijd doen wat er word gevraagd.

zomaar wat informatie

Gelukkige slaven

eerste druk, september 2013

290 pagina’s

uitgeverij Promotheus

In deze blogpost wil ik een aantal zaken uit gelukkige slaven bespreken, voor de geïnteresserden!

Link naar informatie over het boek:

http://www.bol.com/nl/p/gelukkige-slaven/9200000011320916/ 

Allereerst wil ik de verschillende Tony’s bespreken.

Tony Hanssen 1

Tony Hanssen 1 is de sukkel van de twee mannen. Hij heeft in het casino veel geld weten te winnen, maar verliest dit al heel snel weer. Hij werkt als steward op een cruiseboot en als hij een keer van de boot afgaat in Rio, komt hij iemand tegen met wie hij meegaat, maar wordt dan verkracht en bestolen. Als hij met Bo Xiang’s vrouw mee moet om sex met haar te hebben en Bo’s geld wit te wassen, overlijdt de vrouw na de daad. Het geld dat hij denkt te stelen van haar , raakt hij weer kwijt. Maar met het afslaan van een kop thee redt hij zijn eigen leven. Zijn Tony 2 sterft en Tony 1 wil zijn leven overnemen, maar op het allerlaatste moment gaat hij toch weer met de jonge Belg die hem wil overhalen voor de bank te komen werken. Er word in het boek niet gezegd of dat een goede keuze was.

Tony Hanssen 2

Tony Hanssen 2 is een slimme man, een man die veel van computers weet. Hij heeft gefraudeerd bij de bank en is gevlucht, hij liet hiermee zijn gezin achter. In Zuid-Afrika wil hij op jacht naar de hoorns van de neushoorn. Hij vermoordt de stroper en weet het dier te ontdoen van zijn hoorn. Daarna vertrekt hij naar China om deze te verkopen aan Bo Xiang. Hij denkt slim te zijn en een deal te kunnen sluiten met Bo Xiang, maar dit lukt niet en hij overlijdt door de vergiftigde thee. Als lezer krijg je wel het idee van “net goed.”

Motto’s

“Hij hield van zijn kwellingen als van zijn trouwe vijanden.” (Joseph Roth)

&
“Toen ik hem voor het eerst zag, dacht ik: zoals deze man is, zo had ik moeten zijn” (Willem Frederik Hermans in “De Donkere kamer van Damocles”)

Beide motto’s slaan vooral op Tony Hanssen 1 die al veel te voorduren heeft gekregen (kwellingen) en die misschien wel wil lijken op Tony 2. Het tweede motto slaat op het dubbelgangersmotief [Dorbeck is in “De Donkere kamer van Damocles”de positieve versie van Henri Osewoudt]. Tony 1 is een loser die waarschijnlijk meer wil lijken op Tony 2, de stoere fraudeur. In de Donkere kamer is Henri  de loser en Dorbeck de held

Titelverklaring 

Beide Tony’s zijn slaven van de globalisering. Tony 2 heeft gefraudeerd en toen de bank failliet ging is hij er met veel informatie (memorysticks) en geld (bank op de Kaaimaneilanden) vandoor gegaan. Hij is alleen maar op zoek naar geld, dat is het doel in zijn leven. Hij weet niet te ontkomen aan het systeem: hij gaat dood aan vergiftigde thee, die hij drinkt tijdens een poging geld te verdienen. Tony 1 is de sukkel die zijn studie niet heeft afgemaakt, steward is geworden, seks heeft onaantrekkelijke vrouwen, verkracht is door manenn en zijn geld is kwijtgeraakt. Hij heeft dus geen succes in het leven. Ook hij is slaaf van het economische systeem.  Nadat Tony 1 Tony 2 zijn identiteit heeft overgenomen heeft Tony 1 wel de beschikking over zijn bankrekening op de Kaaimaneilanden, maar zoals gezegd weten we niet of dit slim was ivm het open eind. Beide Tony’s zijn dus slaven van het heersende economische systeem en komen hierdoor flink in de problemen.

In Euforie bespreekt hij echter zoveel ongemakkelijkheden, dat Euforie eronder bezwijkt

Christiaan Weijts is een professional in het beschrijven en bespreken van de ongemakkelijkheden die een mens ervaart in zijn of haar leven. Weijts deed dit al in Art. 285 (hierin besprak hij het onderwerp stalken), Via Capello 23 (waarin het ging over de relativiteit van identiteit) en De etaleur (waarin hij het feit dan mensen behoeften creeren behandelde). Dit is Weijts in de drie genoemde boeken gelukt, zonder dat het thema ervoor zorgde dat je werd afgeleid van het vertelde verhaal. Hij bespreekt echter in Euforie zoveel ongemakkelijkheden, dat Euforie eronder bezwijkt.

Jammer dat de prachtige beschrijvingen van Christiaan Weijts deze keer net iets te vaak aan bod kwamen en de thema’s plus verhaallijnen kriskras door elkaar begonnen te lopen. Waar ik normaliter zo van geniet werd mij nu toch echt te veel.

Johannes Vermeer is een kunstenaar. Een tautologie zou je misschien zeggen, maar het is niet de schilder die er in uw hoofd opkwam toen u de naam las! Johannes Vermeer is in Euforie een jonge architect die ooggetuige is van een terroristische aanslag. Vermeer vertelt, om onduidelijke redenen, iedereen pas een halfjaar na de aanslag over zijn reddersrol tijdens de aanslag.

Vernieuwend is een van de woorden die zou vallen als ik u vertel over mijn mening over Euforie. Hoewel Weijts, zoals gezegd, al ervaring heeft met het schrijven van een boek waarin menselijke ongemakkelijkheden word als thema, heeft hij het deze keer toch anders aangepakt. Naar mijn mening op een minder goede manier als in de voorgaande boeken. Voor mij is het grootste verschil de hoeveelheid beschrijvingen, gebeurtenissen en visies die hij geeft in het boek. Het waren er enorm veel, er hadden er zeker een paar kunnen worden geschrapt.

Ik vind het enorm jammer dat hij dit niet heeft gedaan, het gaat namelijk ten koste van de verassende en inzichtrijke delen die het boek ook zeker bevat. Een voorbeeld van zo’n verassende vondst zijn de woorden ‘kom mee’. De woorden die Johannes Vermeer uitspreekt als hij je tijdens het lezen meeneemt van de ene naar de andere herinnering aan de aanslag. De kracht van deze woorden (en een aantal andere mooie vondsten) wordt echter erg afgezwakt door het feit dat het boek te vol is, te chaotisch. Het eindresultaat is ipv stuk voor stuk boeiende gebeurtenissen, elke keer weer een essayerende beschouwing.

Stilistisch gezien was het boek totaal niet aan mij besteed. Ik kan mij ongelofelijk ergeren aan de zeer vergezochte beschrijvingen die Weijts soms geeft. Dingen als ‘om precies te zijn: zo groot als de kans dat je fonkelende diamant aantreft in een varkensreet’ zijn misschien een keer leuk, maar na een aantal keer zinnen in die trant te lezen kreeg ik er toch wel genoeg van, maargoed: doorlezen!

De mate van emotionele betrokkenheid werd, voor mij, behoorlijk verminderd door de twee voorgaande feiten. Als ik me eenmaal ergens aan stoor lees ik met ENORM veel tegenzin door, wat een opeenstapeling van ergernissen betekent en dus geen fijne leeservaring. Ik vind het heerlijk als ik een boek lees waarin een ramp gebeurt en ik er emotioneel helemaal in word opgezogen, maar als verscheidene zaken afleiden van hetgeen waar het echt om draait ben ik er vrij snel klaar mee. Wat mij op het volgende brengt: de intentie van de schrijver.

De intentie van de schrijver is volgens mij toch wel het meenemen van de lezer, het meenemen van de lezer in het hoofd van Vermeer. Het het meenemen van de lezer in de gedachtegang en herinneringen van Vermeer. Wat door de flashbacks goed gelukt is. ja, dan toch een lichtpuntje!

Vermeer is een gecompliceerd persoon, die, zoals eerder genoemd, om onduidelijke redenen zijn heldendaad aan niemand vertelt. Uit zijn gedachten en herinneringen blijkt dit dus ook niet. Toch neemt de schrijver je mee in de wereld van Vermeer. Dit doet hij door letterlijk ALLES wat er in zijn hoofd omgaat te beschrijven (‘kijk jongens, die borsten’). Een sterk punt van Euforie!

Structureel vind ik het boek een zesje waard, dit zeg ik omdat mij tijdens het lezen niet echt is opgevallen hoe goed ik de structuur wel niet vond. Ik kan dus geen reden vinden om het boek op grond van structuur hoger dan een zes te geven: het is simpelweg voldoende. Lager is het ook zeker niet, om ongeveer dezelfde reden: het is mij niet een keer door het hoofd geschoten dat ik de structuur van het boek oh zo slecht vond.

We kunnen dus concluderen dat het boek, ook al lijkt het van wel door het positieve eind van mijn recensie, niet erg goed is geslaagd. Less is more zullen we maar zeggen!

http://www.volkskrant.nl/wca_item/boeken_detail/453/249561/Euforie.html

http://antonkorteweg.nl/boeken/euforie-christiaan-weijts/

De asielzoeker.

Vierde titel: de asielzoeker.

Auteur:	Grunberg, Arnon
Jaar uitgave:	2003
Uitgeverij:	Nijgh & Van Ditmar

Ik heb besloten een feel-good einde te schrijven in plaats van de wandeling van Beck in de Vogel haar kleding:

In paniek rende hij de studio uit. Wat? Een aanslag gepleegd? HIJ?! Beck snelde naar zijn auto en vroeg zich af waar hij dit allemaal aan te danken had. Oh ja, shit: de ruitenwissers deden het niet meer. Dan maar met de trein naar huis, zo snel mogelijk weg van hier!

Beck zat in de trein en kreeg opeens een warm gevoel vanbinnen waar hij enigszins blij van werd. Het voelde bovennatuurlijk, wat voor reden zou er zijn dat hij zich blij voelde op dat moment?

Hij keek naar de mensen die de trein uit gingen en zag er een mollige vrouw tussenlopen. De mollige vrouw keek om, hé, betrapt. Hij probeerde ergens anders naar te kijken maar de mollige vrouw bleef zijn aandacht trekken. Tot hij haar opeens niet meer zag. Vluchtig probeerde hij de vrouw nog te vinden, maar tevergeefs: hij was haar kwijt.

Beck dreigde in slaap te vallen maar werd wakker gehouden door de vrouw naast hem. Haar muziek stond zo hard dat hij letterlijk kon verstaan wat er werd gezongen. Best handig, aangezien hij er over twee haltes al uit moest, maar een beetje asociaal vond hij het wel.

Geërgerd keek hij opzij en zag tot zijn verbazing de mollige vrouw naast hem zitten. Hoe kon dat nou? Was ze er bij de verkeerde halte uitgegaan en vervolgens weer teruggelopen? Wat er dan ook gaande was, dit was zijn kans om tegen haar te praten. Het goede gevoel zei hem ook dat hij tegen haar moest praten en ze spraken. Ongeveer 5 minuten, niet langer dan dat. Hij had wel haar nummer, wat ook al een hele prestatie was voor Beck. Hij was blij, enorm blij. Het was goed zo, zijn vrouw is in vrede gestorven na het doen van een goede daad. En hij zou vluchten, vluchten voor de Nederlandse media die hem beschuldigden van het plegen van de aanslag op Yab Yum. Terug naar Eilat, met zijn nieuwe, mollige vriendin. En gelukkig dat bleef hij, het gevoel in zijn buik was een teken geweest van God. Een teken waardoor Beck wist dat Hij bestond, alles goed zou komen en zijn vrouw rust had. Wat is het leven toch prachtig, niet?

Boeiendste titel: Echt sexy. 

Het enige boek dat ik leuk vond om te lezen was “Echt sexy”, van Renate Dorrestijn. Het was een spannend boek dat mij elke keer wist te verbazen met de gebeurtenissen en eigenaardigheden. Ik kon niet stoppen met lezen, iets wat ik, tot grote teleurstelling, bij het lezen van de andere 3 titels zeker niet heb ervaren.

De spanning die ontstond in het door Renate geschreven boek, ontstond naar mijn mening doordat er onlogische, rare dingen gebeurden die mij verbaasden. De hele wereld die achter het zakenleven zit in het boek is zo doortrapt en op winst en succes gericht dat je je echt af gaat vragen hoe het boek af zal lopen.

Echt sexy was op een begrijpelijke manier geschreven, niet 11 woorden achter elkaar geplaatst waarvan je er bij wijze van spreken 7 op moet zoeken in het woordenboek omdat je anders het verhaal niet begrijpt. Het boek leest lekker weg, nog iets wat ik over de andere boeken niet kan zeggen.

Het verhaal van Echt sexy had naar mijn mening niet beter geschreven kunnen worden, ik heb er niets op aan te merken. Wat bij de andere boeken wel het geval is:

Max Havelaar: leest niet erg lekker door, nodigt de lezer hierdoor niet uit om verder te lezen waardoor je je door het boek heen moet worstelen.

De asielzoeker: rommelig of warrig verhaal, het is geen goedlopend verhaal naar mijn mening.

De inborsteling: het verhaal zelf is niet erg boeiend, er zijn vrij weinig spannende momenten wat het een alledaags boek maakt en het dus niet bijzonder maakt.

Deze aspecten (leest goed door, is het een goedlopend verhaal wel/niet, boeiend verhaal met goede (kritische) spanning) zijn volgens mij de belangrijkste zaken die in een boek moeten zitten/naar voren moeten komen en zijn zeker terug te vinden in Echt sexy wat het een goed boek maakt.

Als laatste vind ik Echt sexy een goed boek omdat het aandacht vraagt voor een belangrijk onderwerp: verdwijningen van meisjes. Het gebeurd natuurlijk minder in Europese landen dan in bijvoorbeeld Azië, maar het gebeurd wel! Je zou kunnen zeggen: maar Max Havelaar vraagt ook aandacht voor een belangrijk onderwerp. Mijn antwoord hierop zou zijn: dat klopt! En dat vind ik ook een goed aspect van het boek van Multatuli. Maar het feit dat het boek niet lekker doorleest, maakt Echt sexy een beter boek!

Leeservaring

Ik heb het lezen van de boeken als heel saai ervaren als ik eerlijk ben. Ik heb niet het idee dat ik er iets van leer en vind de verhalen vrij oninteressant. De opdrachten die moesten worden gemaakt waren nou niet echt de opdrachten waarmee je een boek goed verwerkt en ik vraag me bovendien af hoe ik volgend jaar bij mijn mondeling door het teruglezen van de antwoorden op deze opdrachten het verhaal weer goed in mijn hoofd kan krijgen. Ik heb namelijk begrepen dat dit de bedoeling was/is.

Ik vind het jammer dat de opdrachten niet leuker waren, dit had het lezen van de boeken namelijk ook minder vervelend gemaakt. Ik denk dat er niet goed over de opdrachten is nagedacht en dat is ook iets wat ik betreur.

mijn mening kan natuurlijk verschillen van de mening van anderen, daarom 2 links naar professionele recensies!

- http://www.demorgen.be/dm/nl/1006/Kunst-Literatuur/article/detail/666504/2009/02/04/De-asielzoeker-Arnon-Grunberg.dhtml

- http://www.arnongrunberg.com/review/199

Lezen die handel!

Hi! Ik heb het boek Max Havelaar gelezen en wil jullie hier iets over vertellen!

Allereerst: “Max Havelaar” kun je zien als een protestboek. Het vraagt aandacht voor de problemen in Nederlands-Indië vanuit het oogpunt dat er drastische maatregelen moeten worden genomen. Allereerst iets over de hoofpersoon:

Max Havelaar wordt ook wel ‘Sjaal

man’ genoemd door Batavus Droogstoppel. Hij is werkzaam als assistent-resident in Lebak, Indië. Hij is getrouwd met Tine en heeft een zoontje, Max, en een dochtertje. Havelaar is erg geraakt door zijn waarnemingen in Nederlands-Indië en wil iets doen tegen de slechte omstandigheden waarin de inlanders leven. Hij wordt in het verhaal gezien als held, maar kan in feite niets betekenen voor de inlanders. Hij is eerlijk en intelligent.

Stroming

In het boek “Max Havelaar” zie je heel duidelijk kenmerken van de romantische stroming én van het realisme.

Het realisme heeft vrij weinig kenmerken, behalve dan dat het realistisch en beschrijvend is. daarom ga ik verder in op de romantische aspecten van het boek.

Het eerste kenmerk van de romantiek die je terugziet in het boek is de fictieve bron, namelijk het pak van Sjaalman, hieruit zou het boek zogenaamd geschreven zijn.

Ten tweede is er in het boek een fictieve verteller, Stern, de Duitse jongen die Droogstoppel in dienst neemt om het boek te schrijven.
Daarnaast is de titel plus ondertitel ook een kenmerk van de romantiek.
Als vierde is te noemen dat Havelaar zelf een romantisch personage is, hij is een enorme dromer: hij heeft de illusie dat hij de inlanders kan redden van de uitbuiting.
Ten vijfde is Multatuli een pseudoniem voor Eduard Douwes Dekker, dit was ook erg populair in de 19e eeuw. Dekker koos voor een wel hele functionele naam: Multatuli betekent namelijk “ik heb veel geleden”, dit maakte de lezers natuurlijk nieuwsgierig!
Ten zesde maakt het beschrijven van de natuur een belangrijk deel uit van het boek, dit was ook typerend voor de romantiek.
Ten zevende heeft Multatuli ook geprobeerd de gevoelens en emoties zo natuurlijk mogelijk weer te geven.
Als laatste is de Max Havelaar kenmerkend voor de romantiek, omdat hij in conflict was met zijn omgeving, iedereen vond de situatie in Nederlands-Indië heel normaal, maar Havelaar (en Dekker in het echt) kwam ertegen in opstand. Hij zette zich af tegen de burgers in Nederland.

Actueel?
Corruptie, slavernij en naastenliefde zijn aspecten van de roman die nog actueel zijn. Deze drie aspecten komen eigenlijk op hetzelfde neer: op een goede, verdraagzame manier met elkander omgaan.

Als er sprake is van corruptie, betekent dit meestal dat iemand veel macht, geld en aanzien wil hebben. Andere mensen voor je laten werken gaf jou aanzien en was toch wel erg handig, je kon zelf op je luie kont zitten. Naastenliefde is belangrijk in dit boek omdat het eigenlijk ontbreekt. Als je respect hebt voor je medemens zou je ze niet hard voor jou laten werken! Als je respect hebt voor je medemens zou je niet nog rijker willen worden als je ziet dat anderen met heel hard werken ALSNOG een armoedig leven moeten leiden! Als je respect hebt voor je medemens, zou je jouw rijkdommen delen en voor elkaar zorgen, iets wat tegenwoordig nog steeds te weinig wordt gedaan wat maakt dat dit boek actueel is en gelezen moet worden!

als laatste: 2 links naar recensies, altijd leuk om te lezen!
- http://recensieweb.nl/recensie/een-subliem-protest/
- http://www.trouw.nl/tr/nl/4512/Cultuur/archief/article/detail/1615331/2009/12/12/Max-Havelaar-revisited.dhtml

Floor Haakman "De Inborsteling". Een innerlijke strijd

Beste bloggers, ik heb onlangs het door Floor Haakman geschreven boek "de inborsteling" gelezen. Wil je meer weten over dit boek? Blijf dan vooral lezen!

Korte samenvatting

Noelle (23 jaar) heeft een humoristische film over zichzelf en haar familie gemaakt, waarin ze iedereen belachelijk maakt. Ze bekijkt de film en word geconfronteerd met haar eigen “minpuntjes”. Haar groeiende zelfkritiek wordt langzaam een innerlijke stem: deze inborsteling, zo noemt ze hem, zal haar helpen bij het afbreken van haar hele persoonlijkheid, zodat ze er iets nieuws voor in de plaats kan zetten. Maar krijgt de inborsteling niet te veel macht?

3 Gebeurtenissen

Brief van oom Harmen: Noëlle vindt dat deze brief ervoor gezorgd heeft dat haar leven en de film die ze over haar leven schreef in elkaar verstrikt raakten. Ook de versnipperdheid waar ze mee te maken heeft is volgens Noëlle een gevolg van de brief. In de brief werd gevraagd of Noëlle voor haar doodzieke oma wilde zorgen, voor Noëlle betekende dit dat haar pogingen om voorzichtig op eigen benen te gaan staan allemaal voor niets waren geweest. Ze wist dat er sprake was van een complottheorie, die bedacht en uitgevoerd werd door de 4 kinderen van haar oma, maar ze wist niet wat e theorie inhield. Eigenlijk was het enige dat ze wel wist dat ze dit verzoek niet af kon slaan, ze moest haar oma beschermen tegen haar 4 ernstig gestoorde kinderen.

Beestje in het eten van grootmoeder: Noëlle zat met Eline en Ernst op de bank, ze deden allemaal iets voor zichzelf en het leek Noëlle een normale avond. Opeens hoorden ze grootmoeder krijsen “aaaaaaah, wat is dat? Gádvérdámme!!!”, Noëlle kromp in elkaarvan plaatsvervangende schaamte voor oom Harmen, maar toen ze bij de kamer van grootmoeder aankwamen, bleek dat hij daar niet eens aanwezig was. Er zat een beestje in haar eten, dat was alles. Tante Eline tilde een stoel in de lucht en bleef zo staan. Op de een of andere manier werd de hele complottheorie door deze gebeurtenis begrijpelijk voor Noëlle, ze zegt in het boek alleen niet waarom het haar duidelijk wordt.

Ruzie met de inborsteling: Noëlle is helemaal klaar met alle rare, nare dingen die er de afgelopen tijd gebeurt waren en besluit het huis te verlaten. Ze gaat met als enige bagage haar rugtas op zoek naar een nieuw leven. Ze is helemaal doorgedraaid en voelt zich ziek, zwak en misselijk –letterlijk-. Ze stapt onderweg uit om over te geven, maar omdat ze al een tijdje niets heeft gegeten komt er bijna niets uit. Ze heeft totaal geen benul meer van wat er allemaal om haar heen gebeurd. Ze trilt van woede en angst. Ze weet dat als ze geen hulp zoekt ze zal overlijden. Ze wordt woest op de inborsteling, deze heeft haar namelijk in de steek gelaten. Uit angst om te overlijden belt ze haar moeder op met de mededeling dat ze zich ergens bij een struik bevindt tussen Buitenveldert en haar oude huis.

en dan natuurlijk nog 2 links naar recensies, wie wil die nou niet lezen?
- http://nrcboeken.vorige.nrc.nl/recensie/met-een-film-de-waanzin-bestrijden
- http://www.dbnl.org/tekst/_lit003200401_01/_lit003200401_01_0074.php