Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen: LEES SONNY BOY NIET!! Ik had het gevoel dat ik voor geschiedenis aan het leren was! Je kan beter de film kijken.
Pas rond hoofdstuk 4 had ik door waar het verhaal naartoe ging. Er wordt veel verteld over personen, op een gegeven moment wist ik niet meer wie wie nou was!
Op zich is het een prachtig verhaal, maar op zo’n manier geschreven dat al het mooie vervaagde. Het is een tragisch verhaal, maar niet zo geschreven dat je met een brok in je keel de laatste pagina uitleest. Wat ik erg jammer vond, want het zou zó geweldig mooi kunnen zijn! Vooral het trage begin was moeilijk doorheen te komen. Het trage begin wekte eerst kritische spanning, maar er waren zo veel onduidelijkheden, dat het niet eens meer leuk was om verder te lezen en erachter te komen waar het verhaal nou eigenlijk heen ging.
Er waren een aantal dingen zo geschreven, dat ik met een glimlach verder las. Dingen als: ‘Als volbloed stadskind wist Rika van het plattelandsleven nauwelijks meer dan dat er tijdens dagtochtjes in de lente best gezellig uitzag. Maar al tijdens die eerste winter op de nieuwe standplaats moet ze beseft hebben dat bloeiende bloesems en rondhuppelende lammetjes niet meer waren dan het fleurige randje om de trage, zware werkelijkheid van het boeren leven’. Persoonlijk vind ik dit een erg originele manier om te vertellen dat het haar erg tegenviel in haar nieuwe woonplaats!
Er waren een aantal dingen zo geschreven, dat ik met een glimlach verder las. Dingen als: ‘Als volbloed stadskind wist Rika van het plattelandsleven nauwelijks meer dan dat er tijdens dagtochtjes in de lente best gezellig uitzag. Maar al tijdens die eerste winter op de nieuwe standplaats moet ze beseft hebben dat bloeiende bloesems en rondhuppelende lammetjes niet meer waren dan het fleurige randje om de trage, zware werkelijkheid van het boeren leven’. Persoonlijk vind ik dit een erg originele manier om te vertellen dat het haar erg tegenviel in haar nieuwe woonplaats!
De brieven die Rika en haar dochter naar elkaar stuurden, hadden veel meer emotionele spanning kunnen wekken als buiten de brieven meer over de gevoelens werd geschreven.
‘In november 1942 werd bekendgemaakt dat nu ook de rest van Scheveningen ontruimd zou worden te behoeve van de verdediging van de kuststrook. Tienduizenden mensen moesten op stel en sprong verhuizen’, normaliter zou je nu als het ware schrikken en zou je je rot voelen, maar doordat je je niet kon identificeren met de personages uit het boek, veranderde er niet veel aan de gemoedstoestand.
Het enige waar ik nou echt een beetje boos om kon worden, was het feit dat Waldemar een stuk had gezwommen om zo de aanval op de boot te overleven, maar doodgeschoten werd door twee rotjochies die in de duinen zaten te wachten op gevangenen die alle verschrikkelijke martelingen waren ontvlucht en een stuk hadden gezwommen naar vrijheid. Waldemar ging zwemmend de dood tegemoet.
Het verhaal over Rika’s leven is enorm mooi. Een sterke vrouw, die tegen de wil van alles en iedereen ingaat: ze doet wat ze zelf wil, het is tenslotte haar leven! Maar nogmaals: het boek had zó veel mooier geweest als de gevoelens beschreven werden.
Wat ik trouwens ook miste: omschrijvingen van de omgeving. Ik kon totaal geen beeld krijgen bij de concentratiekampen en de overvolle treinen.
Het boek is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal en het is al een tijd geleden gebeurd. Waarschijnlijk hebben ze niet over de emoties en omgevingen kunnen schrijven omdat ze domweg niet wisten hoe de mensen zich voelden en hoe alles eruitzag, erg jammer!
Een prachtig, maar niet goed/mooi geschreven verhaal. Misschien dat ik ooit nog eens de drang voel het te herschrijven….. 
